هیچ وقت بوی دفتر های کاهی و مداد قرمز و سیاه سال اول ابتداییمو یادم نمیره.هرسال همین موقع تو اون حال و هوا مس رم.خطکشی دفترهای مدرسمون که قبل از شروع مدرسه ها انجام می دادم و نگاه کردن دستهای بابا و مامان و گوش دادن صدای نایلون و چسب نواری موقع جلد کردن دفتر ها و کتابهای مدرسه ام.آخ که دلم تنگ شده واسه سرمشق گرفتن خانم معلمم.واسه خطخطی کردن روزنامه های بابام با مداد قرمز وقتی که دنبال یکی از حروف الفبا بودم که تازه یاد گرفته بودم.فکر می کنم وقت بیشتری را نسبت به الان پای روزنامه می زاشتم .با این تفاوت که من دنبال استفاده دیگری از روزنامه بودم.مثل خانمها که روش سبزی و باقلا پاک می کنن!!!!

یاد کفش و کیفی که سه سال استفاده کردم.لباسی که سالی یکبار می خریدم و تمام خاطراتم با اون بود.یاشد بخیر.به یاد حسین پناهی که می گه:

من می خوام برگردم به کودکی....